برای دانلود کلیک کنیدشعر و شمس الشموس
ستایش و سوگ امام هشتم علیه السلام در شعر
چنان كه می دانیم شعر، ترجمان عاطفه و احساس انسانهاست و چون در این نوع قیاس بیشتر از تخیّل و وهم استفاده مى شود، نه واقعیت خارجى ، تأثیرش در طبیعت مردم بیش از قیاس هاى دیگر است.
و باز مى دانیم در عربستان پیش از اسلام ، برخى از تیره ها ، از این هنر براى بازگویى مفاخر خود به مردمان و توجه آنان به خود سود مى جستند. رئیس قبیله مى كوشید با بخشیدن صلت بسیار به شاعر و پذیرایى شایان از او، زبان وى را به ستایش خود و خاندان خود بگشاید ، یا از او بخواهد تیره رقیب را نكوهش كند.
با ظهور اسلام، بهره گیرى از این هنر عاطل نماند ، شاعران قریش را مى بینیم كه در جنگهاى بدر و اُحُد بزرگان مكه را مى ستودند و پیغمبر صلوات الله علیه و مسلمانان مدینه را نكوهش مى كردند. در مقابل آنان ، رسول اكرم صلى الله علیه و آله از شاعران اردوى مسلمانان مى خواست بدانها پاسخ دهند و ومى فرمود شعر شما در آنان كارگرتر از تیر تیراندازان است.
برچسب ها: الشموس, شعر, شمسباقی مانده های زندگی شهری
نگاهی به جایگاه تهران در داستان کوتاه معاصر
قصه کوتاه تهران
بخش اول ، بخش دوم :
- شهرنشینی، نهادهای شهری جدید و داستان کوتاه ایرانی
اعتقاد به داستان کوتاه ایرانی محل بحث است. بعید میدانم جمالزاده یا هدایت به داستان کوتاه ایرانی فکر میکردهاند. از سوی دیگر، ایرانی بودن داستان کوتاه با فارسی بودن آن متفاوت است از طرفداران این تمایز نیستم اما اینطور به نظر میرسد کسانی که از این تعبیر دفاع میکنند، این دستهبندی را قبول کردهاند .وضع این نوع اصطلاحات حاصل مدرن شدن با تاخیر است. جمالزاده حتی به ژانر داستان کوتاه هم فکر نمیکرد و از این بابت تلقی او با هدایت فرق میکند از این جنبه که بگذریم، ژانرها همواره با فرم حیات مرتبط هستند؛ منتها نباید این ربط و ارتباط را به صورت تناظر جزء به جزء در نظر گرفت. غالباً و به صورت کلیشهای چنین بیان میشود که مدرنیته، مشروطیت و… اقتضامی کرد که زبان و ادبیات دستخوش تغییر شوند و لاجرم چنین شد. نگره بینابینی نسبت به آرایش ژانر و فرم حیات، این قضیه را طور دیگری میبینید. به همان میزان که زندگی اجتماعی و تجربیات زیسته بر ادبیات و هنر اثر میگذارد، از آنها تاثیر هم میپذیرد. ادبیات حماسی شوون زندگی فئودالی را در خود نگه میدارد و از ارزشهای درباری پاسداری میکند؛ همانطور که شاعر غنایی در روابط بینافردی اشراف اثر میگذاشت و جنبه نگهدارنده داشت. اگر چه داستان کوتاه فارسی تاثیر فراگیری بر زندگی اجتماعی نداشته اما در الگوسازی و ارائه تصویر از زندگی اخیر کاملا هم بیتاثیر نبوده است. داستان کوتاه فارسی حامل تصور خاصی از زندگی است که میتوان بخشی از صفات آن را شناخت. داستان کوتاه زمانی در ایران متولد شد که اغتشاش ذهنی و سیاسی، ترسهای گوناگونی را پدید آورده بود. نظمی متلاشی شده بود که هیچ نظمی جایگزین آن نمیشد. حتی امروز هم شان داستان کوتاه در مقایسه با رمان در بین نویسندگان ایرانی از تفاوتی چشمگیر برخوردار است. در این میان، عدهای سعی در زیبایی شناختی کردن این سمپتوم کردهاند و به این نتیجه رسیدهاند که ادبیات ایرانی در داستان کوتاه پیشرفته شده و در رمان هنوز مانده تا به این توفیق دست یابد. این طرز تلقی که ژانرها را در حد تکنیک عریان و سلیقهورزی صرف تقلیل میدهد به منشأ مالیخولیایی داستان کوتاه در سیر تحولات تاریخ معاصر ایران توجهی ندارد. اگر به «یکی بود یکی نبود» دوباره نظری بیندازیم آشوب و هراسهای راوی را در جایجای آن پیدا میکنیم. آن سوژهای که بتواند جهان پیرامون خود را شکل بدهد و بازگو کند، در آن داستانها دیده نمیشود. پراکنش هندسه ذهنی از مشخصههای داستان کوتاه در ایران بوده و هنوز هم هست. آدمهای آن داستانها که از مشروطیت به بعد نوشته میشدند نه دقیقا رعیت و نوکر هستند و نه به شهروند و سوژه سیاسی بدل شدهاند؛ به عبارتی اسم این شکاف داستان کوتاه شد. هدایت از زوایهای دیگر و البته با خودانگیختگی بیشتر همین تصور را تعقیب میکند. او حامل موقعیتی است که نه میتواند مرمت کند و نه آنکه چیزی را تمام و کمال بسازد.
پراکنش هندسه ذهنی از مشخصههای داستان کوتاه در ایران بوده و هنوز هم هست. آدمهای آن داستانها که از مشروطیت به بعد نوشته میشدند نه دقیقا رعیت و نوکر هستند و نه به شهروند و سوژه سیاسی بدل شدهاند؛با روششناسی تاریخی گرایانهای که همه لحظههای زمانی را همگن و یکپارچه فرض میگیرد و بر این باور است که اگر داستانهای کوتاه صدساله اخیر را با حوادث سیاسی، اجتماعی مطابقت بدهد، موفق شده به تحلیلی فراگیر و ممتع دست یابد، عمیقا مخالفم. اتفاقاً داستان کوتاه لااقل در حیطه مخاطبان محدودش، بیش از هر چیز در تصور رمانی دخل و تصرف کرده است. از تبعات زندگی شهری در تجربه حاشیهنشینان مدرنیته که ما هم در شمار آنها هستیم، اخلال در حوزه عمومی و خصوصی شاید مهمترین این جلوهها باشد. تفاوت شهر و بیرون شهر دچار نوعی تاخوردگی میشود و به تفاوت خیابان و خانه، نقل مکان مییابد. آنچه در این بین قابل توجه است نامعلوم بودن و لغزندگی این مرزهاست. دقیقا نمیتوان فاصله بین خیابان و خانه را معین کرد، همانطور که حدود زندگی عمومی و خصوصی قابل تشخیص نیست. این حیطه غیرقابل تشخیص وقتی وسعت پیدا میکند، باید آن را با چیزی انباشته کرد. داستان کوتاه یکی از مکانیسمهای این انباشتگی بوده و هست؛ هر چند صورتبندی این انباشتگی در لحظههای مختلف تاریخی دگرگون شده است.
برچسب ها: باقی, شهری, مانده